Aby moje wnuki żyły w lepszym kraju

Wpis

poniedziałek, 08 sierpnia 2016

Uchwała Sejmu RP w rocznicę zbrodni ludobójstwa na Wołyniu

Sposób w jaki mówimy o zbrodni ludobójstwa dokonanej na Wołyniu w latach 1943-45 insynuuje bezpośredni związek  dzisiejszego państwa ukraińskiego z nacjonalistami ukraińskimi - sprawcami zbrodni ludobójstwa na ludności polskiej.  Nie chcemy pamiętać o tym, że zarówno sprawcy jak i ofiary byli obywatelami II Rzeczypospolitej (skrajny przykład:   żołnierze dywizja SS Galizien, biorący udział w zbrodniach na Wołyniu, nie zostali po wojnie wydani przez aliantów władzom sowieckim ponieważ przed wojna byli obywatelami II Rzeczypospolitej). Nie chcemy pamiętać o tym, że  tereny na których dokonywano ludobójstwa Polaków i mordów Ukraińców w ramach akcji odwetowych należały do państwa polskiego od czasów Unii Lubelskiej - Wołyń,  i Kazimierza Wielkiego - Galicja Wschodnia.  Więcej na ten temat napisałem przy okazji rozpoczęcia zdjęć do filmu WOŁYŃ.  

Sejm RP w swoje uchwale z dnia 22 lipca br.  słusznie nazwał te wydarzenia  "zbrodnią ludobójstwa".  Zabrakło Sejmowi odwagi,  aby akcje odwetowe polskiego podziemia  na ukraińskich cywilach  nazwać "zbrodniami wojennymi".    

 

Sposób w jaki mówimy o zbrodni ludobójstwa  na Wołyniu stwarza przesłanki do pogorszenia relacji pomiędzy państwem polskim i państwem ukraińskim.    Nie inaczej jest w przypadku uchwały Sejmu RP z 22 lipca br.  Nie trzeba było długo czekać aby uchwała ta wywołała reakcję po stronie ukraińskiej. 

 

Poniżej tekst uchwały Sejmu z kilkoma poprawkami.   Tak brzmiąca uchwała nie powinna wzbudzać emocji  (lub wzbudzać mniejsze emocje)  po stronie   władz ukraińskich. 

 

U C H WA Ł A

S E JMU R ZE CZY POS POLIT E J POL SKIE J

z dnia 22 lipca 2016 r.

w sprawie oddania hołdu ofiarom ludobójstwa dokonanego przez nacjonalistów

ukraińskich na obywatelach II Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1943–1945

 

 

Ziemie dawnych wschodnich województw Rzeczypospolitej szczególnie  mocno zostały doświadczone w czasie II wojny światowej. Na tych terenach ścierały  się dwa największe totalitaryzmy XX wieku: III Rzesza Niemiecka i komunistyczny  Związek Sowiecki.  Błędy polityki narodowościowej w okrasie II Rzeczypospolitej Polskiej , a szczególnie działania niemieckich i sowieckich okupantów stwarzały sprzyjające warunki do budzenia się nienawiści na tle narodowościowym i religijnym, a podejmowane próby osiągnięcia porozumienia przez przedstawicieli Polskiego Państwa Podziemnego z ukraińskimi organizacjami nie przyniosły  rezultatu.

 

W lipcu 2016 roku przypada 73. rocznica apogeum zbrodni, której dokonały  na ludności cywilnej Kresów Wschodnich II Rzeczypospolitej Polskiej działające na  tamtych terenach oddziały Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN),  Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA), a także dywizja SS Galizien oraz inne  ukraińskie formacje współpracujące z Niemcami. W wyniku popełnionego w latach 1943–1945 ludobójstwa zamordowanych zostało ponad sto tysięcy obywateli II Rzeczypospolitej Polskiej, głównie chłopów.  Ich dokładna liczba do dziś nie jest znana, a wielu z nich wciąż nie doczekało się godnego pochówku i upamiętnienia. Wśród zamordowanych obok Polaków byli także Żydzi, Ormianie, Czesi, przedstawiciele innych mniejszości narodowych, a także Ukraińcy, którzy stanęli po stronie ofiar. Przypominając zbrodnie ukraińskich nacjonalistów, nie można ani

przemilczeć ani relatywizować polskich akcji odwetowych na ukraińskie wioski, w wyniku których także ginęła ludność cywilna. ginęli obywatele II Rzeczypospolitej Polskiej narodowości ukraińskiej. Te wszystkie tragiczne wydarzenia  powinny być przywrócone pamięci współczesnych pokoleń.

 

Ofiary zbrodni popełnionych w latach 40. przez ukraińskich nacjonalistów do tej pory nie zostały w sposób należyty upamiętnione, a masowe mordy nie zostały nazwane zgodnie z prawdą historyczną ludobójstwem. 

 

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oddaje hołd wszystkim obywatelom II Rzeczypospolitej Polskiej zarówno  tym,  bestialsko zamordowanym przez ukraińskich nacjonalistów,  jak również tym, którzy zginęli w wyniku akcji odwetowych przeprowadzonych przez oddziały Polskiego Państwa Podziemnego.

 

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wyraża najwyższe uznanie dla żołnierzArmii Krajowej, Samoobrony Kresowej, Batalionów Chłopskich, którzy podjęli  heroiczną walkę w obronie zagrożonej atakami ludności cywilnej. oraz apeluje do  Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o uhonorowanie tych osób odznaczeniami   państwowymi.   Jednocześnie Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uznaje podjęte wówczas przez oddziały Polskiego Państwa Podziemnego akcje odwetowe przeciwko cywilnym obywatelom II Rzeczypospolitej narodowości ukraińskiej za zbrodnie wojenne. 

 

Dlatego Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustanawia dzień 11 lipca rocznicę apogeum zbrodni – Narodowym Dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na obywatelach II Rzeczypospolitej Polskiej.

 

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wzywa do ustalenia miejsc zbrodni  i ich oznaczenia, zapewnienia godnego pochówku wszystkim, niezależnie od ich narodowości,  odnalezionym ofiarom, oddania należnej czci i szacunku niewinnie zamęczonym i pomordowanym, sporządzenia pełnych list ofiar.

 

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej apeluje o kontynuację dzieła pojednania i dialogu, rozpoczętego przez przywódców politycznych i duchowych, wspieranie współpracy historyków, w tym rozszerzenie

dostępu do archiwów państwowych, wzmocnienie współpracy władz Rzeczypospolitej Polskiej i Ukrainy w najważniejszych dla przyszłości obu narodów sprawach.

 

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wyraża szacunek i wdzięczność Ukraińcom, którzy narażając własne życie, ratowali Polaków, oraz apeluje do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o uhonorowanie tych osób odznaczeniami państwowymi. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przypomina również postawę znacznej części ludności ukraińskiej, która odmawiała udziału w napadach na Polaków.

 

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej składa podziękowania Kresowianom i ich potomkom oraz ludziom dobrej woli, którzy od dziesiątków lat domagają się prawdy, kierując się mottem „Nie o zemstę, lecz o pamięć wołają ofiary”.

 

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wyraża solidarność z Ukrainą walczącą z zewnętrzną agresją o zachowanie integralności terytorialnej. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wyraża przekonanie, że jedynie pełna prawda o historii jest najlepszą drogą do pojednania oraz wzajemnego wybaczenia. Jak mówił w 2001 roku we Lwowie  św. Jan Paweł II „Niech dzięki oczyszczeniu pamięci historycznej wszyscy gotowi będą stawiać wyżej to, co jednoczy, niż to, co dzieli, ażeby razem budować  przyszłość opartą na wzajemnym szacunku, braterskiej współpracy i autentycznej  solidarności”.

 

 

 

Ps.   Opis reakcji Ukraińców na artykuł Andrzeja Brzezieckiego zamieszczony przez Ziemowita Szczereka w Polityce nr 34  unaocznia,  że Ukraińcy nie są gotowi przyjąć prawdy o rzezi wołyńskiej  i  nawet zmieniona uchwała zostałaby przez nich odrzucona. 

 


Szczegóły wpisu

Tagi:
Kategoria:
Autor(ka):
mazur.krzysztof
Czas publikacji:
poniedziałek, 08 sierpnia 2016 19:55

Polecane wpisy